Neydi seni benden uzaklaştıran?
Senin için her şeyi yapmaya hazırken üstelik.
“yok, olmaz bizden tekrar” derken
Hiç mi acımadı için?
Biraz bile dolmadı mı gözlerin?
Çocukken öğretmediler mi sana,
Dizlerin kanamadan oynadığın oyun, oyun değildir.
Canımız acıdığı halde oyuna devam etmedik mi hepimiz?
Bu muyuz biz?
Zora gelince kaçanlardan.
Hayır anlamıyorum.
Hep aynı başlangıçlar, aynı sözler, aynı sonlar, farklı yüzler.
Ne gereği var başkasında aramanın mutluluğu?
Hem nerden biliyorsun,
Senin onunla mutlu olduğun kadar, onun da seninle olduğunu?
Gözümün önüne geliyor seni onunla gördüğüm an.
Bir tuhaf oluyor içim, sorma
Artık kabullenmem lazım her şeyin son bulduğunu.
Nasıl denir?
İyi bak kendine…
Başkası için olsa bile,
Bir kalp taşıyorsun sonuçta bedeninde.