Altı adımda geziyorum
İstanbul’u
Yedi tepenin
Altısına basarak.
Kimseye söylemedim ama
Adını verdim “Oraya!”.
Şehirler ölünce
Oraya gömecekler
Haberin olsun.
Caddenin sonunda,
Kendini belli etmeyen
Bir dükkân var kardeşim.
Ben fark ettim demiyorum ama
Sen yine de bir git bak.
Ne bir ismi var
Camında cafcaflı.
Ne de bir adam
Bağırıyor kapısında.
Halbuki böyle olması,
Onu belirgin kılmalı bu çağda.
Ölen bir aşkı anlatıyor
Bu hikaye.
Belki ıssız bir sokakta
Katledilmiş,
Belki de yatağında
Huzur içinde…
Şimdi hikayeyi anlatamam,
Acelem var.
Cenazeye yetişmem gerekiyor.