basamadığım notaları; çizmeyi başardığını anlattı doktor elindeki neşteri ritimle sallarken; benim gözlerim hep açıktı! çıplaklığından utanmayan düşüncelerimin arsızlığı, gözüme doğru vuruyor sanıyordum o; sanat diyordu önüme bakıyordum, yıpranmış yaprakların çıkardığı sesleri duydum telaşlandı ellerim. artık darmadağın.. şimdi
delinmiş ellerime; “bu delirmişliğinin suçu!” dedi bakire bi şairi peygamber yapmak gibi; ertesi ömürlerden utanç duymak, ellerime bakmak.. - ve ben! - geleceğin sesinden korkarsam bi gece vakti daha; “delik ellerimi alıp, bi dağın ücra köşesinde; şiir yazacağım!” inanır mısınız?