¤
Cem Solaklar
netlendim
güzelce netlendim
bu neşter sana aitse
bu sonsuzluk benden büyüdüyse
bu derin yeşilti bizimse
yani, bizim eserimizse bu koku
yataktaki bu kırışıklıksa bizden kalan
ne kadar uzun sürerse o kadar yanmalı
dudaklarındaki sigara.
siren çalmalıydı
bir yerlerde birileri uyanmalıydı buna
bizim ilk kavuşmamız
ilk dokunuşumuz
bir arada olmadığımız günleri öldüren o tek vücutluğumuz
bir yerlerde ses getirmeliydi
bir siren çalmalıydı
19
içerideydim
şimdiye kadar gördüğüm en derin
en ıssız oyuk bu tanıdığım
tanıştığım
kelimeleri devirdiğim ve
içinde muazzam imla hataları yaptığım
biçimsiz boşluğun
biçimsiz boşluğum
biçimsiz boşluğumuz
gözyaşı dökerek
biçimlenmeli
biçimlenmeli
biçimlenmeliydi
bir siren çalmalıydı
bir tren kazası gerçekleşmeliydi en azından
kenya'nın umurumuzda olmayan bir köyünde
bir ağaç devrilmeliydi
kimin öldüğünün önemi olmamalıydı
çünkü yeni bir vücut yaratılmıştı
çünkü yeni bir insan gelmişti
bu kırışıklıktan
bu yerdeki kıyafetlerden
bu sıcaklıktan
evet, bu sıcaklıktan
kanımdaki bu istekten
20
dirseklerimdeki bu çaresizlikten
dudaklarımdaki bu sıvıdan
rahmindeki bu uğultudan
dışarı çıkmak isteyen bu ışıktan
yeni bir beden var olmuştu, biz isimli
biz isimli bu çarpık kollar
birbirine geçen bacaklardan
emin olamadığım bir ırk yaratılmıştı
sadece bunun için
bir siren çalmalıydı
şimdi sadece boğucu
şimdi sadece yok oluş
şimdi sadece keskin
sadece eğilerek su içerken devrilen bir gökdelen
odamdaki sesinin yankısı
şimdi sadece boşluk
boşluğunun yarattığı eko
şimdi sadece paslı
bahsettiğim neşterin
şimdi sadece şimdi
ve belki sonsuza uzanan
zaman dilimlerinin en iğrenci
şimdi sadece sirenlere değil
bir çok sana ihtiyacım var
21
Sayfa 22 yükleniyor…