Elçisiyim Annemin Bu Başlı Başına Bir Gölgesi Olmaktır Kâinatın
Semih Bozkurt
Kendi içine bakmaktan bile acizlerin dünya Tutsak gökyüzü sureti tutmamış küflü bir maya Ben ki sefarethanesiyim yabani otların Annem koymuştur adımı menziline insanlığın Metanetli omuzlarıma sığınır içbükeyli kuşlar Kemirir kelimelerimi oyuklarımdaki tufeyli kurtlar Sessiz günlerimde bile uğultulu bir gölgem olur hep İnsanlar gölgemde menzilim dışındadır Konuştuğum kelimelerden anlaşılır suretim Konuşmadığım kelimeler bana bir suret yakıştırır Dünyanın dili yabancı kalmıştır biraz Öğrenmeliyim onu annemin iyiliğinden Öğrenmeliyim terk edilmiş aşkyuvarlarından kuşların Öğrenmeliyim kurtların ödemediği kefaretimden Yankısı susmayan bir ulağın şakımalarından öğrenmeliyim onu
20
Sayfa 21 yükleniyor…
Çünkü ben, elçisiyim annemin bu başlı başına bir gölgesi olmaktır kâinatın Size kendimi anlatabilmek için geldim kelimelerimin kıyısına kadar Siz anlamamakta direterek beni kıyısına kadar ittiniz kâinatın
22