aşklar
Fay hattı dolu kaburgalarının erozyona meyilli omurgası delik deşik
zaman sızıyor arasından
gururun aşkın dibinden sızmasını andırıyor bu tasa
gülle ip atlayan sürüngen izliyor nereden geçtiğini zamanın –ve tasanın
ağaç gövdelerine kader hükmünde sarınan sarmaşıklar
kurşuni aşkın son sıkımlarını düşlemekte ya da düşmanlamakta
böyle ince çizgilere konumlandığında tasa, tasarı ya da yaşamla yaratı
öfkeli ellerin terli izi kalır kılıcının kınında
buna göneniyor bazen bazı ormanlar –gönenmektedir bazen bazı ormanlar
çünkü biliyorlar ki onlar,
kılıç kınından çıktığında hedefine hiç saplanmadan dönse bile kınına
ürkünç bir ıslık çığırır ölümü andıran
ve aynı şey geçerlidir öfke için de
kınından çıkan.

Rüzgara hedef kılınan bedenlere yosun tutmuş isimler çıkarıyorum kınımdan
İsmini unuttuğum şeylerin siması siliniyor, siması kalanlarınsa ismi yankılanıyor aklımda
Aklım benim,
sarmaşıkların kıvrımlarında anımsanan bir zaman biçimidir –ve zaten bir biçimdir zaman ki ölümü andıran