“de te fabula
narratur”
1.Jübile sokağı
Kırkikindi sonrası
Yan flüt nağmesi ve o
Dans ediyorlar köpüksüz bir meydan ışığında
Regl bir heykel de cabası
Gülümsüyor gökkuşağı gözleri
Belki de gülmüyor
Renk değiştirir gibi
Ton seçiyor
Bensizliğindeki kişiliği.
Beni aldım,
Siz yaptım.
Taşı oydum,
Fazlalığını attım.
Keseleri günah dolu
Kanguruları yarattım.
Bir çöl fırtınasında
Çadırımın denizine daldım.
2.Batımsız
Saman; dağ alevi pet şişenin
Boğaz; deniz midyesi solak Tuna’da
Ve açlar sofrası altında.
Kararıyor gökkuşağı
Batıyor ah batıyor!
Ne güneşler batıyor!
3.Tarihsiz Yaprak
Kübik defteri boyadım
Renkleri soldu
Kurudu tüm pasteller
Ve ressamın gözleri doldu!
Tüm yaşları mavi
Tüm yaşları mavimsi
Mavim-silik!
Öksüz bir çocuk gibi
Ayı pençesi gelinciği
Hiçbir şey;var olmaklık
Son damla;yaratılış mekanizması
İnsan ise sadece bir damla
Kurumak üzere hayat pınarında.
4.Hüzünsüz Hüzme
Sahaf çocuğu öldürmüş aristokrat
Mezarı denizdir şimdi
Orada yatıyordur.
Babasız bir otodidakt
Onu okuyup sevmeli.
Aralarında çok fark var.
Oku!
Baban gibi eşek olma
Oku!
Paylaşmayan ve esirgeyen insanın adıyla
Oku ve düş!
Aç kollarını
Düş Galata’dan
Düş,kırıl
Düş kırık
Düş ve alçal!
Al ve çal arşa kadar
Karton kutunda karafatma!