Eski Yazlar ve Sarmaşıklar

Nafizcan Önder

İnsan ne güzel konuşuyor hiç iz yok gibi ellerinde
Ve üzerine bi gömlek gibi dikilen yalanı ne kadar mağrur gülümsüyor her pencereden

Yalnız ben şaşırıyor olamam.
Tüm yeni yazları eski yaz şarkıları ile geçireceğimizi bilerek
Nasıl uyanıyoruz?

Ben, yani
Sırtında sahte peleriniyle bir arsız çingene,
Yalınayak bir yaprak gibi
Hayali bir atın sırtında koşturarak
Ve bir hayalin ortasına tek başıma kulağımda bir eski şarkıyla çadırlar kurarak
Nasıl uyanıyorum her sabah?

Dolsun diye bekliyoruz gökyüzü içimize bir nefeste.
Bir nefes daha duvarlarda arıyoruz
Uyumadan önce hep bi biraz daha daralıyoruz.
Daracık odalarımızı
Renkli rüyalar boyasın istiyoruz.

Artık
iki yana açılmış bu kadar kollarından başka
Hiçbi sevgi ikna edemez bizi.
Bu kış en çok bu ihtimalsizliğe benziyor.

Ve hayret ki insan uyanıyor
Ve insan ne güzel konuşuyor baharda sarmaşık ihtimaliyle
Suratına bi gülüş gibi dikilen yalan penceresinden.

Bi tek ben şaşırıyorsam yalnız başıma
İşte buna çok şaşırırım.
Ama biliriz ki ölüler bu tembel kalabalıktır.