Perde arasından güne doğan karanlığım ben.
Kaldırımda kadınlar
Tek gözümle parçalıyorum tek bacaklarını.
Odam karanlık.
Kaldırımda topuklu kahkahalar. yarım
Benimki sallanıyor tavanın tam ortasından.
Kahkahalar ağırdır
Ruhlardan da tabutlardan da.
Odam poligon, aynalarımla.
Tek gözümle ağlıyorum ellerinde el görmediğim çocuklara,
Tek gözümle umut ediyorum.
Perde arasından karanlık doğuyor odama.
Boğazımda düşünceden parmak izleri
Odam senede belki bir gün güneş doğan ülkem gibi.
Sırça aydınlık verdiği sanılan metafordur
İnsan önce bunu bilmelidir.
Ben çıktığım çukurdan da
Her zaman hevesli uçkurumdan da utanıyorum.
Birini moderniteyle gizlesem
Aynada geldiğim yerleri görüyorum.
Su sesleri geliyor duyuyor musun?
Tavanı odamın, yıldız akıtıyor desem
Burda olur musun?
Tek gözümle görüyorum tek bacağını kaldırımda
Tek gözümle ağlıyorum ellerine
Tek gözümle kendimi vuruyorum poligonda.
Güdümlü bir yalnızlık patlıyor suratımda
Aynada görmüyorum.