Elimdeydi
Tüyü bitmemiş kalemim
Ve yine bir akşamdı
Zencefil karanlığında
Hatırlıyorum
Seni yazacaktım
Kıskanç bir adamımdır oysa
Değil başkaları
Güneş değmesin diye saçlarına
Kaç gün bulut olduğumu bilirim
Şimdi ise
Satırlarla paylaşıyorum seni
Ellerin sığmıyor şiirlerime
Dizelere bölüyorum
Kırk gün kırk gece yazıyorum
Ayaklarından başlayıp
Gözlerine kadar yazıyorum
Gerisine yetişmiyor kalemim
Sözcükler düğümleniyor saçlarında
Çocuk oluveriyorum birden
Mısralara sıkışıyor ellerim
Uzanamıyorum
Bir değebilsem
Çözülecek biliyorum
Kurak bir kış sonrası yeşeren ağaçlar gibi
Saçındaki düğümler
Ve dökülecek ağzından
Bir çiftçinin hasatı beklediği gibi
Beklediğim o sözcükler