Boyum uzun değil yeryüzü uzak
Uzak bana seviştiğim yatak
Uzak sürüngenlerin bıraktığı iz
Ey öfkemdeki yakışıklı çıtak!
Kıstaslarını yıktı üzüntü
Gözlerin yırtıcı ve saldırgan
Resimlerde görünmüyorsun yaşamaktan
Kabuğuma benden önce çekildiler
Çığlık çığlığa yüzümdeki orman
Hayvanlar Nuh sandılar beni
Halbuki ben tufandım
Yok edecektim sevinçlerini
Hepsini bir kaşık kuraklıkta boğacaktım
Ama bu kıtal beni de öldürecekti
Kırılmadım onlara hiç çünkü kralıydım onların
Tahtımdaki toz sesine kandılar
Tahtıma hiç oturmadım omurgam bir türlü eğilmedi
Ah öfkemin sarışın kalp atışları
Ah şiirimin bölünmez çağkanı
Atlar imrenmesin diye sakladım yaramı
Geri döndüm gittiğim yolu
Dönerken kendimi sıyırıp içinden attım madalyonu
Karardı metal benden sonra, bitti meram
Çiçeklerin okşandığını gördüm suyun ağzından
Surlarımı yıktım, kalemin duvarlarını indirdim ama çaldım cesaretlerini
Umursamadan çelmeleri yürüdüm ayaklarımın altında ezildi kaval kemikleri
Tacımı istemem
Tahtım istiklalin truva atı
Kırbacından korkan süvariler
Nalların deştiği toprak ve burkulan tetik
Ey oyuk gözlerim
Ey soyunu bilmek uğruna soyduğum kadın
Uzak ve erişilmez bir yerde durmakta varlığım
O kadar uzak ki,
bana doğru gelen her şeyin daha da uzaklaştığı
Öyle bir yerde durdum işte
Uzaklığın bile kendinden kaçtığı