Sabah oklarını üzerime doğrultmuş
Güneş ellerinde boğazım
Gözlerime bakıyor
Yaşamak doğuyor üzerime
Yaşamak,kör bir bıçak gibi doğuyor üzerime.
Bana öğretmediler
Ellerimi nereye koymam gerekir yaşarken
Öyle ya çırpınırken
Çevreye rahatsızlık verebilirdim
Hangi sikindirik rüyadan uyandım da varoldum
Tiksinme ve bedel ödemek
Niçin böyle sıkı sarılmış gövdeme
Bunu da öğretmediler
Yalnız uyandım ve varoldum
Uyandım varolduğum sorulardan
Varoldum ki açık bir intihar girişimiydi bu
Varoldum borç bir para kadar eğreti
Kaybolmak geciktirir mi bu vademi
-Bilmem
Varlığın esrarını kaçıran ne varsa
Beni işaret ediyor şu halde
Nerelere saklanabilirim
Yaşamak kör bir bıçak kadar öldürmez
Uçurumlar çıkmaz
Karanlık sağır sevgilim
Odalar gizlemez ruhumu
Perde düştü
Küfür mübah
Çünkü küfür
Ölüm kadar samimi
Ve Ölüm küfür kadar refleksif
İnsan ölmüyor değil -süresi değişken-
Hakikat -çıplak- günden güne eksilir
Yaşamak -sakin- günden güne doğrulur
İnsan -gün ışığında- günden güne soğrulur
Tutuşan eller -yorgun- günden güne ayrılır
-sen yine de küfretme
Annen duysa üzülür.